"Decyzja. Czasem wystarczy jeden moment, by wszystko zmienić, obrócić o 180 stopni. Zostawić przeszłość i zacząć od nowa."
Chyba przed takim wyborem stałam kilka dni temu. Chciałam usunąć bloga i wymazać 3 lata pisania oraz ulepszania strony. Miałam za sobą już nie jedne powroty i upadki.  Nie raz zostawiałam na kilka miesięcy pisanie, ale w pewnym momencie coś do mnie dotarło. To była część mnie. Coś, dzięki czemu moje życie nie było byle jakie.

A ja nie chce bylejakości.

Nie chcę życia bez celu.

A życie takie się staje kiedy żyjemy z dnia na dzień i wmawiamy sobie, że jakoś będzie, że poleżę sobie, posłucham muzyki, pośpię i tak codziennie. Tak, wiem, kanapa bywa komfortowa i wygodna. Do niczego nas nie zmusza, nic nie nakazuje. Jest bezpieczna i nie wiąże się z żadnymi obowiązkami. Sprawia, że się wyłączamy. Nie czujemy żadnej presji. Fajnie tak poleżeć dzień, dwa ale na pewno nie całe życie. A z tym ostatnio się spotykam.
Coraz więcej młodych ludzi ( tak wiem, też nie jestem aż tak bardzo stara i mówię też o sobie) zdejmuje buty, zakłada kapcie i siada na łóżku. Życie sprowadza się do przetrwania każdego kolejnego dnia, przesiedzeniu na Facebooku, Snapie czy Instragramie i nie martwieniu się o nic.  To  bylejakość. Pozbawianie życia sensu. A liczy się coś więcej.
Czasem warto poświęcić trochę wysiłku, by poznać siebie i sprawdzić, co nas interesuje i napędza. Wtedy jest ciekawiej,  bo wstajesz i planujesz co chcesz zrobić.
Raczej nie zaliczaj do tego imprezowania, mimo że jest to jakiś sposób życia. To prosta droga, która zaprowadzi cię donikąd. Lepiej załóż wygodne buty i idź. Zaglądaj w każde drzwi na twojej drodze i próbuj. Nie ma pewności, że od razu trafisz na coś co lubisz robić, co nada życiu sens, ale poznasz siebie. Będziesz wiedział, czego unikać a czego się trzymać.

Nie pozwól sobie na byle coś. Nie pozwól na byle życie. Masz odczuwać każdy dzień, cieszyć się nim i wykorzystywać go na 100%.

Decyzja należy do Ciebie. Możesz poddać się rutynie i spędzić życie z dnia na dzień, ale pamiętaj masz jedną szansę. Nikt nie da Ci drugiego życia. Możesz też wstać, posiniaczyć się i poobijać w czasie wędrówki , ale przeżyć najwspanialszą przygodę.

Co wybierasz?

Czołem wszystkim! Co u was słychać? U mnie bardzo dobrze. Rozpoczął się nowy rok szkolny i mam zamiar wykorzystać go pełną parą. Mam tyle pomysłów i planów, które chce spełnić. Mam nadzieję, że nie skończy się tylko planowaniu :)



Blog założyłam 3 lata temu. Ci, którzy są ze mną od początku wiedzą, że miałam wiele wzlotów i upadków. Czasami nie pisałam przez długi czas ale zawsze do tego wracałam. Wyświetleń urosło, i nie powiem, że jest to mała liczba, jestem z niej jak najbardziej dumna.Z obserwatorów trochę mniej, ale mam nadzieję, że niedługo to się zmieni.

Ogólnie, myślę, że jak na siebie osiągnęłam już duży sukces.Ale nie martwcie się to nie ostatni.
Jakiś czas dzięki pewnej osobie, na prawdę uwierzyłam, że moje blogowanie ma jakiś sens. Dostałam bardzo miłą wiadomość. Napisała do mnie Magda, która jest ode mnie starsza i jest mamą. Powiedziała mi że jestem jedną z osób, która pomogła jej w podjęciu decyzji o pisaniu bloga.Nawet nie wiecie jak zrobiło mi się miło! Jedna z lepszych chwil w moim życiu!

Magda prowadzi blog pod adresem madziowy.pl . Czytałam jej posty i uważam, że są świetne.  Bardzo życiowe i refleksyjne, ale nie tylko. Pisze także o domu, gotowaniu i dzieciach. więc myślę, że dla każdego coś się znajdzie. Magda ma talent do pisania i szkoda byłoby to zmarnować. Dlatego zapraszam was  na jej bloga! Na pewno nie pożałujecie mile spędzonego czasu przy czytaniu, a uwierzcie, warto zajrzeć! :)

 Od razu chce powiedzieć, że dzisiejszy post w żadnym stopniu nie jest odpowiedzią hejt. Chce tylko uświadomić coś heterom i innym osobom.


 Rok temu ktoś anonimowo napisał mi, że nie mam blogowej twarzy i że powinnam przestać blogować. Na początku może się wkurzyłam. No bo jak ktoś może takiego napisać osobie, która realizuje swoje marzenia i dobrze się  przy tym  bawi? Po napisaniu kolejnych postów zrozumiałam, że to co inni mówią o mnie nie ma najmniejszego wpływu na to, co robię. Bo w takim razie przepraszam, ale jak waszym zdaniem wygląda 'blogowa twarz'? Czy już powstał jakiś ideał blogerki czy wymagania, które każda powinna spełniać przed założeniem bloga?
Jeśli tak, to przepraszam, ale mam w dupie wasze ideały.

Nie dasz rady.Jesteś beznadziejny. Po co to w ogóle robisz? Przecież i tak Ci się nie uda.Są od ciebie lepsi. Nie masz szans. Jesteś do dupy. Nie zabieraj się do czegoś, o czym nie masz pojęcia. Jesteś głupi. Brzydki. Jesteś od niego gorszy. Nigdy ci się nie udało, to czemu tym razem ma się udać? Mu się zawsze udaje, nie masz przy nim szans. Twoje marzenia są bez sensu. Nigdy ich nie spełnisz. Masz słabe wyniki. Z takim krzywym ryjem to nigdy nic Ci nie wyjdzie. Masz krzywe ręce i nogi też. Taka koślawa jak ty nic w życiu nie osiągnie.Łamaga z Ciebie.

Chyba każdy z nas usłyszał kiedyś takie słowa.Jak ostrzą wbijają się w naszą głowę i zostają na długo. Odbierają nam siły do działania, sprawiają, że przestajemy w siebie wierzyć i nie chcemy stawiać kolejnego kroku.Stajemy się słabsi, podatniejsi na to co mówią inni, a w efekcie zaczynamy myśleć jak inni.
Przestajemy wierzyć w siebie, odkładamy swoje marzenia, bo przecież i tak nam się nie uda.Przecież jesteśmy beznadziejni i nie damy rady.

Nie wiem, jak was, ale mnie to cholernie wkurza.Nikt nie będzie mi wmawiał takich rzeczy, bo wiem jak demotywują. I jak takie coś słyszę, to mi to wisi.Bo wiem, na co mnie stać. Wiem, że dam radę, jeśli będę chciała. Moje możliwości nie są ograniczone, a granica ciągle się przesuwa. Więc w każdej chwili wszystko może się zmienić. Bo jak nie uwierzysz w siebie, to stoisz już na przegranej. A słowa innych będą ściągały Cię na dno.
I dlatego wierzę w siebie. Wierzę, że drzemie we mnie siła, która jest w stanie wiele zmienić. Wierzę, że mogę wszystko. Nie jestem słaba. Dam radę i nie jestem beznadziejna. To co, że są lepsi? Ważne, że każdego dnia robię krok dalej. Uda mi się wszystko co będę chciała zrobić, jeśli będę wierzyć. We mnie drzemie moc.! :)

Jesteśmy ludźmi.Przyszliśmy na świat i jakoś staramy się żyć.Często jesteśmy leniwi, boimy się zmian i nowych rzeczy.Wolimy zamknąć się w swojej skorupce,byle było ciepło, miło i przytulnie.Nasze życie staje się nudne, zadowalamy się tym co jest. Na dodatek stajemy się społeczeństwem  spędzającym więcej czasu w telefonie, internecie niż wśród innych ludzi. W ten sposób nie poznajemy ani siebie ani innych.
Nie staramy się by nasze życie było lepsze, żebyśmy my byli lepsi.Rezygnujemy z tego o czym marzymy, co chcielibyśmy zrobić.Nie wykorzystujemy siebie na 100%.

A uwierzcie, że jesteśmy tacy zdolni, tak wiele drzemie w nas siły i talentów. Tylko trzeba ruszyć głowa,sercem i nogami.Otrzymaliśmy ogromny dar. Dar życia. I szkoda byłoby go nie wykorzystać. Siedząc na tyłku możemy się tylko zadręczać, że inni są lepsi w śpiewaniu, rysowaniu, mają lepsze oceny, są świetnymi liderami i dobrze grają w siatkówkę..oo i jeszcze lepiej tańczą!Tak każdy może i robi.To tylko nas dołuje i odbiera nam chęci do działania.Dobrze wiecie o czym mówię. Kiedy tak myślimy,czujemy się przeciętni, ale niż z tym nie robimy. Nie próbujemy nic nowego.



Hmm.Potrzebujemy się rozwijać. W ten sposób poznajemy siebie bardziej,to co lubimy robić, a czego nie, co sprawia, że uśmiech pojawia się nam na twarzy, a co powoduje, że jesteśmy szczęśliwi.Tylko dzięki temu nasze życie staje się pełniejsze. Bo po co w takim razie Bóg dał nam życie?Żebyśmy przeżyli je jako przeciętniaki, które nie doszły do niczego w życiu?
Zamiast narzekać lepiej zastanowić się co nas interesuje, czego chcielibyśmy spróbować. Nie ważne czy jest to mało ważne, czy więcej.To kolejne doświadczenie.Wiedza. I życie ciekawsze :)

Rób to co kochasz i rozwijaj się. Nie ważne czy masz ochotę robić coś błahego czy coś mega ważnego! Liczy się to, że nie siedzisz na tyłku i nie jesteś jak wszyscy. Nie wiesz ile w stanie jesteś zrobić, dopóki sam się nie przekonasz. Może być ciekawie, a czasem może nie wyjść.W ten sposób poznasz bardziej siebie, to się liczy!

Dawno mnie tu nie było. Jakieś pół roku.Nie będę się tłumaczyła, dlaczego zostawiłam pisanie, bo nie warto.Ważne, że przychodzę znowu. I mam nadzieję, że zostanę na dłużej.Liceum, niestety to nie to samo co gimnazjum, więc mam mniej czasu i więcej obowiązków.Ale chce pisać.Chce dzielić się tym, co mam.
Nie obiecuję, że posty będą regularnie.Będę starała się pisać o tym, co mnie interesuje i mam nadzieję, że zaciekawi i was.
Więc do jutra, kochani! Witajcie z powrotem! :) 

Wraz z powstaniem Ziemii pojawiły się na niej żywe organizmy. Były przeróżne.Z jednych przekształcały się w drugie. Trwało to wiele lat,wieków. Ziemia nieprzerwanie się zmieniała. Pojawili się ludzie, a wraz z nimi pierwsze cywilizacje. Na zarośniętej przeróżną roślinnością kuli ziemskiej, zaczęło się coś dziać. Ludzie tworzyli osady,wycinali lasy,polowali.Tak jak inny byli stworzeniami.Lata mijały. Coś umierało, coś się tworzyło, coś się przekształcało.Wiele się zmieniło. I w wyniku tego, powstało wszystko, co jest teraz.
Naukowcy badali.Odkrywali.Zapisywali. Mamy wiadomości o przeszłości. O tym co było kiedyś.Na Ziemi obecnie istnieje wiele gatunków zwierząt. Gąbki, parzydełkowce, pierścienice,mięczaki, nicienie, stawonogi,płazińce,szkarłupnie, ryby, płazy, gady,ptaki, ssaki itd.Hmm.Wszystko się dzieli.Każdy typ zwierząt ma kilka gatunków.
Chyba najważniejsza istotą na szycie piramidy jest człowiek.O człowieku wiemy wiele, no bo przecież jesteśmy ludźmi. Wiemy jak się zachowujemy, jakie mamy nawyki, co jadamy. W sumie nie wiadomo jeszcze co można powiedzieć.Aaaa! Człowiek też dzieli się na gatunki. Laktoowogetarianizm,laktowegetarianizm,owowegetarianizm,weganizm,witarianizm,frutarianizm,
liquidarianizm,sprautarianizm.

Życie składa się z wielu pięknych chwil, ale także złych. Czasem jest tak, że jesteśmy szczęśliwi i nie wyobrażamy sobie, żeby mogło być inaczej.Wszystko się układa, nie ma większych problemów. Po prostu cud, miód! Każdego dnia promieniejemy ze szczęścia.Zawsze uśmiechnięci, zadowoleni z życia.Wydaje się, że nic nie może tego zmienić, że tak już zawsze będzie.



Jednak życie nie jest takie proste.Możemy planować sobie nie wiadomo jak cudownie, układać plany w głowie, ale nie wszystko zawsze się udaje.Nasza droga życiowa nigdy nie jest prosta, są na niej zakręty, rozwidlenia dróg, ślepe uliczki. Gdyby ktoś powiedział mi, że miał proste życie, pękałabym ze śmiechu.Czasami wszystko lubi się komplikować. Nie tak prosto, delikatnie.  Lecz w taki sposób, że ciężko się potem pozbierać. Ból, który jest wtedy w nas jest na tyle ogromny, że nie potrafimy sobie z nim radzić.