Minimalism

, by Minimalism

Niedawno będąc w bibliotece natrafiłam na książkę Colleen Hoover pt. "Pułapka uczuć". Wiele o książkach tej autorki słyszałam dlatego postanowiłam ją przeczytać. "Zjadłam ją" w dwa dni. Tak mnie wciągnęła!

"Layken skończyła niedawno osiemnaście lat. Zaledwie kilka miesięcy wcześniej niespodziewanie straciła ojca. Wraz z kochającą matką i młodszym bratem postanawiają zostawić za sobą przeszłość w Teksasie, by rozpocząć nowe życie w Michigan. Sprzedają dom, pakują rodzinne pamiątki i wyruszają na północ. Każde z nich z innymi obawami i planami na dalszą przyszłość. Zarówno Lake, jak i Kel nie chcą porzucać szkoły, przyjaciół, wspomnień związanych z ulubionymi miejscami. Boją się tego, co ich czeka prawie dwa tysiące kilometrów od domu. Prawdziwego domu. Julia też się martwi. Mimo to stara się dodać otuchy swoim dzieciom i wesprzeć ich w najtrudniejszych chwilach.
Po przyjeździe na miejsce okazuje się, że już pierwszy kontakt z sąsiedztwem z naprzeciwka zwiastuje poważne zmiany w rodzinnych relacjach. A to dopiero początek niezwykle emocjonalnej, momentami przezabawnej historii losów dwóch rodzin Cohen i Cooperów, w której nikt nie zdaje sobie sprawy, jak ich członkowie staną się sobie bliscy w obliczu śmiertelnej choroby i codziennych problemów."

Moja recenzja

Książka na pierwszych stronach nie wydawała się tak bardzo ciekawa, ale było coś w niej, co kazało mi dalej czytać. Wczytywałam się w każdą stronę i wydawała mi się coraz bardziej ciekawa.Śmieszna, zabawna momentami.Ne opowiada o czymś tak bardzo niezwykłym, tylko o dwojgu ludzi, których los stawia sobie na drodze. Rodzi się miłość. Aby być razem muszą pokonać wiele trudności, będzie w tym wiele cierpienia, ale będzie warto. Prosta historia, jednak bardzo wciągająca. Niesamowita.

Uważam że jak najbardziej jest warta przeczytania. Można spędzić z nią miły wieczór, poranek, południe,co kto woli ;)

Czytał ktoś już ją? :)

3 komentarze

, by Minimalism

lifestyle

Potwory

Przestaliśmy bać się potworów pod swoim łóżkiem, kiedy uświadomiliśmy sobie, że one są w nas.

Z pozoru nie ma się czego bać. Na zewnątrz nic nie widać. Wszystko jest jak w najlepszym porządku. Uśmiechasz się, wydaje się, że jesteś dobry. Nikt, by się tego nie spodziewał, bo przecież na zewnątrz widać ogładę, spokój.Nie ma się czego bać. I żyjesz, i sam utwierdzasz się w przekonaniu, że jesteś dobry. Nie widzisz w swoim zachowaniu nic złego.

To siedzi głęboko w nas. I cały czas przygotowuje się do skoku, żeby zaatakować. Wychodzi z wnętrza nas i dotkliwie rani ludzi, a jak już wyjdzie to ciężko mu się schować. Czasami zostaje na zewnątrz i pazurami uderza każdego po kolei. Czasami chowa się z powrotem i udaje, że go nie ma. Chodź tak na prawdę znowu szykuje się do skoku.Jeden jest większy, drugi mniejszy. Nie przestają rosnąć. Rosną, rosną, rosną. Czasami jednak maleją. Mają kły i ostre pazury, które wbijają się głęboko w ciało. Nie są delikatne, a w życiu. Bez skrupułów niszczą to co napotkają na swojej drodze.

Tak, mam potwora w sobie. Każdego dnia próbuje ze mnie wyjść i uderzyć w najbliższego człowieka. Słowem, gestem, czynem.Raz go kontroluje, a raz nie. Nie wiem czy jest duży, czy malutki. Wiem, że kąsa. Jest złośliwy. Uparty. Czasem bezduszny.

I nie śmiej się, nie szydź ze mnie, że czasem jestem zła, bo ty też jesteś. Też masz potwora w sobie. Nie takiego samego jak ja. Może być większy od mojego lub mniejszy. I też ranisz, raz mniej dotkliwie raz bardziej.

Jesteśmy ludźmi i ranimy. W ostatnim czasie staje się to coraz bardziej normalne. Jednak to nie jest normalne. Czasem człowiek chodzący do kościoła, z pozoru normalny, poukładany, może okazać się bardzo złym człowiekiem. I należy uważać, bo nawet nie wiem jak bardzo byśmy się starali nie pozwolić temu potworowi wyjść z nas, czasem możemy nie dać rady go utrzymać. Dlatego uważaj. Nigdy nie wiesz jak możesz bardzo pokaleczyć drugiego człowieka. I nie daj mu, żeby tobą kontrolował, bo potem ciężko ci będzie z nim walczyć.

A twój potwór jaki jest?

2 komentarze

, by Minimalism

lifestyle

Moja pasja

„Fotografując staraj się pokazać to czego bez ciebie, nikt by nie zobaczył.”

Robert Bresson

Ten moment,gdy biorę go w ręce i zdejmuję osłonkę obiektywu. Otwiera się inny świat. Pełen tego, co chce wyrazić. To, czego inni by nie zauważyli.

I nic więcej się nie liczy."Pstryk ,pstryk". Cudowny dźwięk.

Kupując nowy aparat, myślałam tylko o tym,że "lepsze zdjęcia na bloga, że będę mogła się pobawić trochę,no bo to lustrzanka". I tak, bawię się. I zachwyca mnie to. Fascynuje. Uwielbiam to. Uwielbiam wyjść na dwór i porobić zdjęcia nawet kwiatkom. Cieszę się ogromnie, gdy jest ktoś chętny, komu mogę porobić zdjęcia.Mam wiele pomysłów w głowie. Niektóre są śmieszne,szalone, inne głupie.Ale gdy je realizuje jestem bardzo szczęśliwa.

Czasem zdjęcia łączą się z moim obecnym stanem ducha. Czasem są to zwykłe zdjęcia.

Jednak fakt, że chwile można uwiecznić na zdjęciu, mówi za siebie i mnie ekscytuje. Nieważne czy to chwila radości, smutku, czy czego innego.

Potem spoglądając na te zdjęcia ,wspominasz, przypomina ci się wiele. Nie zawsze pamiętamy wszystko, co się działo w naszym życiu. Od tego są fotografie,żeby spojrzeć na nie i z uśmiechem przypomnieć sobie tą chwilę. Tak ja o tym myślę.

„Fotografie to kęsy czasu, które można wziąć do ręki” – Angela Carter

Może nasunąć się pytanie czemu akurat aparat, fotografie, a nie co innego.Czemu to robię. Robię to, bo kocham.Każda fotografia powinna mieć duszę. I to staram się przekazać. Piękno, które znajduję się na nim. Przekazać coś przez to.
Wiem, że moje fotografie to amatorszczyzna, że można doszukać się w nich wiele wad, ale ja każda mimo tego, kocham z osobna.

Zrozumieją mnie pewnie ci, którzy sami w tym siedzą.Wiedzcie, że fotografujący musi być wrażliwy na otaczający świat, by z niego wychwycić, co najlepsze. Czasem trzeba na prawdę się nafatygować, by coś wyciągnąć. Ale gdy coś wyjdzie, uśmiech jest przy tym ogromny. I to co wyjdzie, jest cudowne.

Magiczne miejsca w magicznym wymiarze – na fotografii – nieśmiertelnej formie wspomnień wyrzeźbionej światłem.

Oczywiście, zawsze znajdą się tacy, którzy patrzą tylko na technikę, pytając "jak". Dla innych bardziej naturalne jest pytanie - dlaczego? Osobiście zawsze wolałem inspirację od informacji.

Fotografia nie jest związana z patrzeniem lecz z czuciem. Jeżeli nie czujesz nic w tym na co patrzysz, nigdy nie uda ci się sprawić , aby ludzie patrząc na twoje zdjęcia cokolwiek odczuwali.?

Don McCullin

To fotograf kreśli skrawki swojej duszy różnobarwną paletą emocji na zdjęciach poprzez wrota

duszy…

Z prawda jest jak z fotografia - można uchwycić tylko jedna chwile. Po tej chwili , będzie całkiem inna chwila.

W fotografowaniu nie chodzi o technikę. To ma być zabawa. Trzeba to robić z pasją,a nie z przymusu, bo zdjęcia wyjdą takie same, jak twoje chęci.I jeśli tak właśnie jest, cieszę się, bo robić w życiu, to co się kocha, to na prawdę wspaniała rzecz! :)