Jesteśmy ludźmi.Przyszliśmy na świat i jakoś staramy się żyć.Często jesteśmy leniwi, boimy się zmian i nowych rzeczy.Wolimy zamknąć się w swojej skorupce,byle było ciepło, miło i przytulnie.Nasze życie staje się nudne, zadowalamy się tym co jest. Na dodatek stajemy się społeczeństwem  spędzającym więcej czasu w telefonie, internecie niż wśród innych ludzi. W ten sposób nie poznajemy ani siebie ani innych.
Nie staramy się by nasze życie było lepsze, żebyśmy my byli lepsi.Rezygnujemy z tego o czym marzymy, co chcielibyśmy zrobić.Nie wykorzystujemy siebie na 100%.

A uwierzcie, że jesteśmy tacy zdolni, tak wiele drzemie w nas siły i talentów. Tylko trzeba ruszyć głowa,sercem i nogami.Otrzymaliśmy ogromny dar. Dar życia. I szkoda byłoby go nie wykorzystać. Siedząc na tyłku możemy się tylko zadręczać, że inni są lepsi w śpiewaniu, rysowaniu, mają lepsze oceny, są świetnymi liderami i dobrze grają w siatkówkę..oo i jeszcze lepiej tańczą!Tak każdy może i robi.To tylko nas dołuje i odbiera nam chęci do działania.Dobrze wiecie o czym mówię. Kiedy tak myślimy,czujemy się przeciętni, ale niż z tym nie robimy. Nie próbujemy nic nowego.



Hmm.Potrzebujemy się rozwijać. W ten sposób poznajemy siebie bardziej,to co lubimy robić, a czego nie, co sprawia, że uśmiech pojawia się nam na twarzy, a co powoduje, że jesteśmy szczęśliwi.Tylko dzięki temu nasze życie staje się pełniejsze. Bo po co w takim razie Bóg dał nam życie?Żebyśmy przeżyli je jako przeciętniaki, które nie doszły do niczego w życiu?
Zamiast narzekać lepiej zastanowić się co nas interesuje, czego chcielibyśmy spróbować. Nie ważne czy jest to mało ważne, czy więcej.To kolejne doświadczenie.Wiedza. I życie ciekawsze :)

Rób to co kochasz i rozwijaj się. Nie ważne czy masz ochotę robić coś błahego czy coś mega ważnego! Liczy się to, że nie siedzisz na tyłku i nie jesteś jak wszyscy. Nie wiesz ile w stanie jesteś zrobić, dopóki sam się nie przekonasz. Może być ciekawie, a czasem może nie wyjść.W ten sposób poznasz bardziej siebie, to się liczy!

Czołem wszystkim!
Zrobiło się w niedzielę tak pięknie, że szkoda było nie skorzystać.W końcu mogłam wziąć aparat w ręce i ruszyć w świat.. Więc przychodzę dziś  do was z uroczą Kingą,która pojawiła się na blogu już wcześniej.Mi zdjęcia przypadły do gustu i mam nadzieję, że  wam też  się spodobają.

Dawno mnie tu nie było. Jakieś pół roku.Nie będę się tłumaczyła, dlaczego zostawiłam pisanie, bo nie warto.Ważne, że przychodzę znowu. I mam nadzieję, że zostanę na dłużej.Liceum, niestety to nie to samo co gimnazjum, więc mam mniej czasu i więcej obowiązków.Ale chce pisać.Chce dzielić się tym, co mam.
Nie obiecuję, że posty będą regularnie.Będę starała się pisać o tym, co mnie interesuje i mam nadzieję, że zaciekawi i was.
Więc do jutra, kochani! Witajcie z powrotem! :) 

Niedawno będąc w bibliotece natrafiłam na książkę Colleen Hoover pt. "Pułapka uczuć". Wiele o książkach tej autorki słyszałam dlatego postanowiłam ją przeczytać. "Zjadłam ją" w dwa dni. Tak mnie wciągnęła!



"Layken skończyła niedawno osiemnaście lat. Zaledwie kilka miesięcy wcześniej niespodziewanie straciła ojca. Wraz z kochającą matką i młodszym bratem postanawiają zostawić za sobą przeszłość w Teksasie, by rozpocząć nowe życie w Michigan. Sprzedają dom, pakują rodzinne pamiątki i wyruszają na północ. Każde z nich z innymi obawami i planami na dalszą przyszłość. Zarówno Lake, jak i Kel nie chcą porzucać szkoły, przyjaciół, wspomnień związanych z ulubionymi miejscami. Boją się tego, co ich czeka prawie dwa tysiące kilometrów od domu. Prawdziwego domu. Julia też się martwi. Mimo to stara się dodać otuchy swoim dzieciom i wesprzeć ich w najtrudniejszych chwilach.
Po przyjeździe na miejsce okazuje się, że już pierwszy kontakt z sąsiedztwem z naprzeciwka zwiastuje poważne zmiany w rodzinnych relacjach. A to dopiero początek niezwykle emocjonalnej, momentami przezabawnej historii losów dwóch rodzin Cohen i Cooperów, w której nikt nie zdaje sobie sprawy, jak ich członkowie staną się sobie bliscy w obliczu śmiertelnej choroby i codziennych problemów."